logo

ervaringen-van-eigenaars

Rughernia bij teckel Sien

Teckel Sientje rugheriaOver een teckel, een zere rug en wonderhanden. Oktober 2015

Onze Sien heeft alles wat een teckel tot een teckel maakt. Ze is eigenwijs, luistert nauwelijks, poept in de keuken – soms zelfs meteen nadat ze na een uitgebreide wandeling weer thuiskomt -, stinkt uit haar bek, loopt ronkend door het huis en voor je voeten, laat vieze winden en zaagt hele oerwouden om als ze ligt te slapen.

Maar ja, ze is zielig. Haar hele wezen straalt dat uit, ook als er op bepaalde momenten niks zieligs aan de hand is, kan ze haar oren strak langs het koppie laten hangen en je als een meelijwekkende Darth Vader aankijken.

De zieligheid geeft haar bepaalde privileges, zo heeft ze ontdekt. Graag maakt ze daar misbruik van. Zo vaak mogelijk. Dan zet Sien van die fluwelen ogen op, staart je aan met een blik van ‘Ik hou van jou’ en incasseert vervolgens zoveel mogelijk liefde. En lekkers.

Maar afgelopen zomer was het serieus mis. Sien is inmiddels de leeftijd van veertien mensenjaren voorbij. Op een dag sprong ze wat onbesuisd uit de auto, deed een beverig damesplasje en kwam niet meer uit haar hurkzit omhoog. Er was maar één conclusie mogelijk toen we haar zagen slepen met haar teckelkontje: hernia.

Via de dierenarts kwamen we in contact met orthomanueel hondentherapeut Uri Vecht in Wageningen. Voor ons een eind weg, maar vooruit. Dokter Vecht kon ons een dag later meteen al helpen. Nadat Sien was onderworpen aan een uitgebreide intake en vervolgens de bank In de behandelkamer zorgvuldig had bepoept, werd ze onder handen genomen. Dokter Vecht masseerde de rug van het dier en leek daar wat schakelaartjes over te halen. Terwijl de botjes werden recht gelegd, mocht ik de achterzijde van het geteckelte in het gareel houden en een uitgebreide instructie ontvangen voor benchrust, een gezien haar forse postuur flink beperkte voedselinname en verdere behandeling.

Eerlijk gezegd: veel fiducie hadden we er niet in. Sien leek nergens op te reageren. Wie schetste onze verbazing toen het beestje binnen een week transformeerde van een zieltogende half verlamde teckel tot een fysiek vrijwel normale hond: weliswaar nog wat stram en pootjetrekkend, maar ook dat werd elke dag minder.

Binnen nog eens twee weken was Sien op een positieve manier terug bij ‘áf’. Ze maakte met haar al enigszins afgeslankte lijf steeds meer tempo als er ergens een koekje te verschalken viel. En ze huppelt de laatste tijd zelfs het gemetselde trapje af tussen het terras en de achtertuin. Nog wat sloom, maar met een duidelijke grijns, krabt ze zich regelmatig onder haar oksel of in het oor. Ze is een stuk beweeglijker dan voor de behandeling, maar is voor de rest nog steeds de teckel die ze altijd was: eigengereid, ongehoorzaam behalve wanneer haar dat anders uit komt. En Oost-Indisch- evenals stokdoof, maar dat laatste is ze al meer dan een jaar.

Sien heeft er verder het grootste plezier in gekregen om de baas te spelen over Balou, de niet meer zo piepjonge Labrador die onze familiale gelederen een half jaar geleden is komen versterken. Balou heeft hier zijn plek gevonden. Of liever: hij wéét z’n plek. Met dien verstande dat de brave sul het zo nu en dan compleet moet afleggen tegen driftig gesnep en vervaarlijk tandengeblikker van Sien die hem dikwijls letterlijk in de hoek zet.

Sien is zelfs zó aso, dat ze regelmatig Balous bed kraakt. De arme middelbare heer haalt dan de schouders op en vouwt zich op in Siens veel te kleine teckelmandje. Tja, je moet toch wat? Als je dat zo ziet liggen, bekruipt je de angst dat zich binnenkort een nieuwe rugpatiënt ontpopt.

Eén troost: we weten waar we dan terecht kunnen!

 

Ruud en Erna Stoeten,

Beers NB

Afspraak

Alleen van toepassing in noodgevallen en bij waarneming voor orthomanueel dierenarts Mevrouw drs. Jacha Heukels

Locatie:
Valkenhof 18
3853 BR in Ermelo
T. 0341-551741

Nieuws

artikel-onze-hond-hernia-teckel